Challenge accepted!

  Hindi ko alam kung anong kabaliwan pumapasok sa isip ko kapag sumasakay ako ng jeep. Weird lang kasi parang ang sarap mag-maintain ng posture kapag nasa loob ka ng jeep.

  Kaya parang ang sarap maghamon (as if naman na may papatol).

1. Pagsakay ng jeep, ipakita ang pagiging mahinhin.
2. Sit properly. (lalo na kung siksikan.)
3. Advantage kung masikip. Challenge your self kung kaunti lang ang pasahero. 
4. Maintain posture habang umaarangkada ang sasakyan.
5. Salungatin ang Lahat ng law of physics. (Alam mo na yun!)
6. Most of all, STAY STILL!
7. At kapag nakarating ka sa patutunguhan mo na hindi nasisira ang pusture mo, YOU WIN!

  Ang laking kabaliwan lang talaga.

Minsan masarap maging bata, maraming nagagawa.

  Maraming naghahanap ng paraan para maging "forever young". Pero wala naman talagang nag-eexist na "fountain of youth" kaya imposibleng maging bata habang-buhay.

  Sabi ng ni Kc C. sa shampoo advertisement nya, "Age is just a number and young is attitude!".

 Young. . . Attitude. . . Ahhuumm. . . 

Hindi ka Pinoy kapag. . .

(Alam ko na marami nang gumawa ng ganitong klase ng sulatin o blog, pero paniguradong mag-eenjoy ka sa listahan ko.)

  Sa mga oras na 'to, malamang na nadagdagan na naman ang batayan ng pagiging isang Certified Pinoy.  May pamantayan ba sa pagiging pinoy? Para sa akin ang mga bagay na mapapasama sa listahan ko ay mga bagay-bagay na nagpapakilala ng mga kaugalian ng mga Pilipino, maging saang antas man sya nabibilang.

Walis tambo, tabo, malalaking kutsra't tinidor at Last Supper display

  Pangunahing palatandaan yan na nasa bahay ka ng isang pamilyang Pilipino. Pagpasok sa sala, imposibleng hindi mo mapapansin ang walis tambo na nag-aabang lang na maganit para sa mga duming lilinisin. Kung sa ibang bansa super star ang vacuum cleaner, sa atin naman ay walis tambo. All around yan! sa sahig, sa furniture, sa singit ng mga malalaking upuan, sa ceiling o kisame, sa wall o dingding ng bahay, lahat! Name it, walis tambo can clean it! wag mo lang isasaw-saw sa basa o tubig para hindi masira.

  Sa banyo, bidang-bida ang tabo o water dipper. Minsan kahit sa kusina meron din niyan, pati sa bakuran, o kahit saan na may tubig naandun din ang tabo. Pansalok. Yan ang pangunahing pinaggagamitan ng tabo. May kaibigan akong ang bahay ay napaka-moderno, iisipin mong nasa bahay ka ng isang pamilyang lumaki sa ibang bansa pero pagdating sa kanilang banyo (maski na may flush ang kanilang toilet at may shower at bath tub na) ay may tabo pa rin akong nakita. Nakatutuwang isipin na only in the Philippines lang daw ang gamit na ito. 

  Sa kusina naman tayo. Malalaking kutsara't tinidor at The Last supper portrait naman ang usual display sa kusina ng mga pamilyang pinoy. Dati binalak kong gumamit ng isa sa mga malalaking  kutsara at tinidor na yan. Pero nalaman kong mas mabigat pa pala sa akin ang mga kahoy na yun kung kaya't di ko na ulit binalak pa na tanggalin sa kinalalagyan nila. Display lang sya, yun lang. Katulad din ng portrait ng The Last supper. Ito daw ang simbolo ng pagiging malapit natin sa Diyos at ang paggalang natin sa ating pagkain. Ito rin ang nagpapaalala sa atin na dapat nating sulitin ang oras na magkakasama ang buong pamilya sa oras ng pagkain at ang madalas na sinasabi ng mga magulang natin na: "kumain tayo na para bang ito na ang huli". Para sa akin ang mga salitang iyan ang nagpapasarap ng mga sandali ng bawat pamilya.

Mahilig sumitsit, dumura at umihi kung saan-saan

  Hayan, behavior ng mga pinoy yan. sumitsit lang ang kaya kong gawin sa public place, but the two other behavior, no. Ang pagsitsit na ata ang pinaka-common ma behavior ng mga pinoy. Sa gaoong paraan nila tinatawag ang atensyon ng ibang tao a maging ng mga alaga nilang aso o pusa. Sa totoo lang, negative talaga yan sa image ng mga pinoy. Pero sumasalamin din ito sa mga kakulangan ng ng pangangailangan ng mga pilipino. Katulad ng public urinals. Kahit na may mga naityo nang mga pink urinals ang goberno, hindi parin nito natutugunan ang pangangailangan ng mga pinoy sa kakalsadahan.

Mahilig sa street foods o laging may kinukukot at nginunguya

  Hindi lang naman sa mga Pilipino uso ang street foods kundi maging sa ibang bansa din. Pero dito ko lang ata nakikitang laging may nginunguya ang katabi ko o kasama sa trabaho. Madalas, mani ang hawak ng mga nabuburyong sa loob ng jeep. Tokneneng at kwek-kwek naman sa mga studyanteng kakalabas pa lamang sa skwelahan (bukod sa mura na, madali pang mahahanap ang mga tindahang nagbebenta nito), sago't gulaman naman para sa mga nauuhaw at nagmamadali. Pagsapit ng gabi, marami ang naka-pila sa mga istante ng ihawan. Isaw, "adidas" o paa ng manok, baticolon, "helmet" o ang ulo ng mano, "betamax" o dugo at kung ano-ano pa na pangkaraniwan ay lamang-loob ng baboy o baka ang itinitinda.

Nguso ang gamit sa pagturo ng lugar o bagay

  Kapag nagtanong ka kung saang daan ang may pangalan na gainito o kung nasaan ang kabiyak ng tsenelas mo, hindi malabong gagamitin ng kausap mo ang kanyang nguso para maituro ang hinahanap mong lugar o bagay.

Ang kulit ng erpats mo!!!

(Para sa mga anak na may amang makukulit at para sa mga amang minsan na ding naging anak ng mga amang kasing kulit din nila. Peace!!!)

   Sa mga oras na 'to, habang binabasa mo ang blog ko, malamang na nakikipag-talo ako sa papa ko kung paano irerelax ang braso nya habang kino-control nya ang mouse ng computer.

   Sa totoo lang, mas madalas kaming mag-sigawan ng papa ko dahil sa kakulitan nya at kakulitan ko din minsan.

   Hindi sya nakapag-tapos ng pag-aaral at hindi rin nakapasok kahit sa anong vocational schools, hindi katulad ko, pero ibang iba ang humor nya compare sa mga taong mas edukado sa kanya na madalas nyang nakakasalamuha nya araw-araw. Alam mo ba kung sino-sino ang mga nakaka-usap nya sa araw-araw? mga police, lawyer, sabongero, doctor, large farm owners, may mangilan-ilan ding nagtatrabaho sa gobyerno, engineer, seaman, at iba pa... Hindi yan joke! araw-araw may mga nakaka-usap syang ganyang klase ng tao, mga taong may mataas na pinag-aralan pero hindi makasakay sa bilis ng takbo ng pag-iisip nya.

   Gusto mo ng sample???

   Minsan, may isang engineer na naging costumer si papa (TEKA!!! I forgot to mention, related sa metal crafts ang trabaho nya at lahat ng mga taong nabanggit ko kanina ay mga clients namin. And yes! Employee ako ng papa ko sa sarili naming "LITERALLY BACKYARD BUSINESS"), at nang araw ding iyon, namangha ako sa laki ng agwat ng mga kakahayan ng bawat isa sa kanila. Lalo na kay papa.

   May mga materyales kasi syang ginagamit para makagawa ng mga orders ng mga client namin na syang pinagtalunan ng dalawa. Noong una, bet ko talaga yung manong engineer (sorry Pa, I lose my faith on you once, and i was wrong...). Syempre engineer yun eh, katulad ni papa sa metals din ang specialty nya. Pero nagulat ako, hindi si papa kundi yung maong engineer ang 'di makasabay sa process ng paggawa ni papa. Bangis!!! Hindi naman dahil sa papa ko sya kaya kung todo cheer ako sa kanya, pero dahil sa kungtutuusin ay basics lang ang process na ginagawa niya pero hindi masakyan ng mas nakapag-aral pa kaysa sa kanya. Then, several weeks after na dumalaw sa shop 'yung manong engineer, nalaman kong gumagawa na rin sya ng    

same items na ginagawa din namin. Pero, malaki parin ang difference ng gawa namin sa quality ng gawa nya. Palyado, hindi matibay at... Ehem... mas maganda pa talaga kaysa sa amin. (hindi naman sa naninira, pero halos lahat ng mga nagpagawa sa kanya pumupunta sa amin para magpa-repair.)

   Madalas namang nayayari ako sa humorous jokes nyang kung hindi ka hahaglpak sa tawa, eh, baka atakihin ka sa puso kung hindi mo kakayanin. Minsan may ganitong tagpo:

Sa tindahan ng computer.

Sales man: "Ah sir, fixed na yan kaya hindi na pwedeng magdiscount."

Papa: "Ahhh, baka naman pwedeng bawasan nalang natin." 

Sales man: "Eh, kasi sir, hindi na ho talaga pwede eh, fixed na ho kasi yung presyo nyan. Paano naman ho natin babawasan yan, package ho kasi yan.

Papa: "Ganun ba? Ay sige, bawasan mo nalang yung monitor, hatiin mo nalang sa kalahati.

Sales man: (halatang nag-pipigil ng tawa) Heto nalang sir mas mura...

Papa: "Alam mo ba na bibili kami ng computer ngayon pero pag-uwi namin sa bahay, wala kaming pambili ng ulam?

Sales man: (hindi napigil, tamawa na...)

Habang binabalot ang mga nabiling items...

Papa: "Hindi ba malakas ang hatak ng kuryente nyan???

Sales man: "Hindi sir, parang radyo lang hatak nyan!" (parang siguradong-sigurado talaga sya)

Papa: "Eh di dapat pala nag-radyo nalang ako!"

Mga sales man na nasa likod ni manong salesman: (Hagalpakan sa tawa, sinabayan pa ng pang-aalaska) Lakas mo manong!

    Hindi naman lahat ng oras nag-sisigawan kami, may mga happy moments din naman.

    Pero wala talagang tatalo sa sigawan moments eh, mas intense kasi. Labanan ng humor sa humor... Kung pikon ka, talo ka. Kung di mo masakyan, mahina ka. At kung wala kang tiyaga, hindi ka tatagal.

   Ikaw ba, may moments din kayo ng erpat mo na nagkakatalo kayo ng humor? Di ba ang saya?!

Usapang "Brown Out"

  Last day, bandang alas-singko y media ng hapon, biglang nag-brown out. 

  Nakaka-inis! Natural na reaksyon naman talaga ang mainis ant magalit sa ganoong pangyayari. Pero hindi nakakatuwa kapag nagba-brown out!

  Syempre, una sa lahat, mainit. Hindi gagana ang electric fan kung hindi ito dadaluyan ng kuryente.

  Walang telebisyon. Inaabangan mo ang paborito mong programa, drama, koreanovela sa oras na iyon nang bigla na lang mawawala ang supply ng kuryente! Tsk! Paniguradong isususmpa mo nanaman si *** kahit na wala siyang kasalanan at walang kinalaman sa pagkawala ng supply ng kuryente.

  Malas mo kung hindi mo pa nai-charge ang cellphone mo dahil inuna mo pa ang panonood ng paborito mong palabas.

  Malalanta ang tanim mo sa Farm Ville. Oh no! Kailangan mo na talagang mag-harvest paro hindi mo magawa dahil walang kuryente. Subukan mo kayang mangibang-bayan. Baka sakali, maka-level up ka na! Wag mo rin kalimutang paliguan ang alaga mong hybrid ng pusa at T-rex sa Pet Ville. 

  Pero kahit na hindi masaya ang pansamantalang kawalan ng kuryente, marami naman ito magagandang bagay na maihahatid sa sino man.

  Kapag hapon na ay hindi parin naibabalik ang supply ng kuryente, madalas ang mga matatanda ay nag-uumpukan sa isang lugar kung saan maari nilang mapag-usapan ang mga bagay-bagay na nangyayari sa kasalukayan katulad ng kung sino ang bagong jowa ni ***, o kung anong brand ng bagong second hand na T.V. ang nabili ni ***. Madalas nag-uumpukan din ang mga chismosa para mapag-usapan ang dumo-dobleng  bilbil ni Pepay.

  Bukod sa mga matatandang nagpapalitan ng kuro-kuro, karamihan ay mga batang nag-hahabulan ang makikitang naglalaro habang sinasaway ng mga matatandang nag-uumpukan. Sa totoo lang, masaya talaga ang mga ganoong tagpo. May naghahabulan, naglalaro ng goma, bato-bato-pik!, pitik-bulaga, langit-lupa, mataya-taya at iba pa. Ang iba, nagtatakutan, minsan pa nga ay nagkakasakitan na dahil sa pagka-pikon at kainisan sa kalaro. Pero parte pa rin iyon ng laro na di talaga maiiwasan.

  At kung Madilim na at ganap ng gabi, mdalas na mas marami pa ang nasa labas ng kanilang bahay. Dahil bukod sa mainit sa loob ng bahay, mas marami pang pwedeng mapag-usapan kapag sumasapit na ang dilim.

  Mas napapaganda ang usapang kababalaghan. Madalas mga kabataan ang may interes sa ganitong usapan na sasabayan pa ng bonggang reenactment na ikakatakot naman sa huli ng mga nakikinig sa tagapag-kwento. May mga bata din na sasabay sa pakikinig at sa kalagitnaan ng kwentuhan ay hihihwalay sa umpukan at gagawa ng sariling kwento na ibabahagi sa mga kalaro. Malalaman mong nagtagumpay sya sa pananakot kung maririnig mong nagsisigawan na ang mga kaibigan nya habang tumatakbo-kasama sya!

  At sa iba naman na hindi madalas makihalubilo sa mga kapit-bahay(na katulad ko), madalas na nasa likod bahay at pinagmamasdan ang malawak na kalangitan, pinipilt basahin ang mga constellations at hinahanap kung nasaan ang big dipper, little dipper,  yung kite, pati na rin yung zodiac nya. At kung suswertehin (katulad ko na nakatira sa mala-probinsyang settings ng bahay) ay maari ka pang makakita ng mga alitaptap na nakakamanghang panoorin habang lumilipad. Pati na ri ang mga gamo-gamung nagliliparin at pumapalibot sa kandila o lamparang nagsisilbing liwanag sa gabing malamig. Tuwing brown out mo rin lang malayang magagawa ang shadow puppetry na susubok sa kakulitan ng mga bata at pati na ri ng matatanda. 

  Ang iba naman ay idinadaan sa pagkain para mapalipas ang gabing walang kuryente. Maraming tumatambay para makipag-inuman. Pagkatapos ng inuman, umaatikabong aksyon na ang magaganap dahil sa kalasingan. Ang iba naman, kahit brown out na, magpapatugtog parin ng bagong bili nilang IPod o MP3.

  Pero brown out pa rin.

  Kaya ang iba ay mapipilitan nang umuwi sa kanya-kanyang bahay para magpahinga o maghanda ng hapunan.

  Ang iba naman ay maghahanda na sa pagtulog. Mainit at malamok pa.

  Minsan mas nakaka-inis ang ganitong tagpo, yung ang tagal-tagal mo nang naghintay sa pagbabalik ng supply ng kuryente, nai-report mo na't lahat. . .

  Kanina pa pala bumalik ang supply ng kuryente, nakalimutan lang pala ni tatay i-on yung fuse box ng bahay! Naku, naku, naku! Tatay talaga!